اجزای ایمپلنت دندان دقیقاً چه بخشهایی را شامل میشود و چرا شناخت آنها پیش از شروع درمان اهمیت دارد؟ بسیاری از افراد تصور میکنند ایمپلنت تنها یک پیچ فلزی است، در حالی که این درمان از چند قطعه تخصصی تشکیل شده است. اجزای اصلی ایمپلنت دندان شامل فیکسچر، اباتمنت و روکش است که هر کدام در استحکام، زیبایی و عملکرد نهایی نقش مهمی دارند.
شناخت ساختار ایمپلنت به شما کمک میکند هنگام انتخاب روش درمان و بررسی کیفیت قطعات، تصمیم آگاهانهتری بگیرید. در این راهنمای جامع، اجزای ایمپلنت دندان، جنس هر قطعه و عملکرد آنها را بر اساس اصول علمی دندانپزشکی بررسی میکنیم. این راهنما توسط تیم کلینیک دندانپزشکی مدرن تهیه شده است تا پاسخگوی پرسشهای شما درباره ساختار ایمپلنت باشد.
ایمپلنت دندان چیست و چگونه عمل میکند؟
ایمپلنت دندان یک روش درمانی ثابت برای جایگزینی دندان از دسترفته است که عملکرد و ظاهر آن بیشترین شباهت را به دندان طبیعی دارد. برخلاف پروتزهای متحرک که روی لثه قرار میگیرند، ایمپلنت در داخل استخوان فک کاشته میشود و پس از گذشت دوره ترمیم، با استخوان پیوند برقرار میکند. این اتصال زیستی که در علم ایمپلنتولوژی Osseointegration نام دارد، مهمترین عامل موفقیت درمان محسوب میشود.
پس از قرار گرفتن فیکسچر در استخوان، سایر اجزای ایمپلنت مانند اباتمنت و روکش روی آن نصب میشوند تا ساختاری از نظر زیبایی و عملکرد، مشابه دندان طبیعی ایجاد شود. به همین دلیل، هماهنگی و عملکرد صحیح تمام اجزای ایمپلنت نقش مهمی در موفقیت و دوام درمان دارد.
هر یک از اجزای ایمپلنت وظیفه مشخصی بر عهده دارند؛ فیکسچر نقش ریشه دندان را ایفا میکند، اباتمنت اتصال میان پایه و روکش را برقرار میکند و روکش ظاهر و عملکرد دندان را بازسازی میکند. در ادامه، هر یک از این اجزا، جنس و نقش آنها را بهصورت جداگانه بررسی میکنیم.
اجزای اصلی ایمپلنت دندان
ایمپلنت از چند قطعه مجزا تشکیل شده است که پس از قرارگیری در کنار یکدیگر، ساختاری مشابه دندان طبیعی ایجاد میکنند. اگرچه ممکن است طراحی این قطعات در برندهای مختلف تفاوتهای جزئی داشته باشد، اما اصول کلی ساختار ایمپلنت تقریباً در همه سیستمهای معتبر یکسان است.
سه بخش اصلی که هسته اصلی درمان را تشکیل میدهند عبارتاند از فیکسچر، اباتمنت و روکش دندان. هر یک از این قطعات وظیفه متفاوتی دارند و نبود یا عملکرد نادرست هر کدام میتواند نتیجه درمان را تحت تأثیر قرار دهد.
| جزء ایمپلنت | محل قرارگیری | جنس رایج | وظیفه |
| فیکسچر | داخل استخوان فک | تیتانیوم | جایگزین ریشه دندان |
| اباتمنت | بین پایه و روکش | تیتانیوم یا زیرکونیا | اتصال روکش به پایه |
| روکش | بخش قابل مشاهده | زیرکونیا یا سرامیک | بازسازی ظاهر و جویدن |
فیکسچر (پایه ایمپلنت)
فیکسچر که با نام پایه ایمپلنت نیز شناخته میشود، مهمترین بخش در میان اجزای ایمپلنت دندان است. این قطعه داخل استخوان فک قرار میگیرد و جایگزین ریشه طبیعی دندان میشود.
طراحی رزوههای فیکسچر به گونهای است که هنگام جراحی، ثبات اولیه مناسبی ایجاد کند و پس از آن نیز شرایط لازم برای اتصال سلولهای استخوانی به سطح ایمپلنت فراهم شود. این ویژگی باعث میشود پایه ایمپلنت به مرور زمان بخشی از ساختار استخوان فک شود و بتواند فشارهای ناشی از جویدن را تحمل کند.
در بیشتر برندهای معتبر، فیکسچر از تیتانیوم خالص یا آلیاژهای زیستسازگار ساخته میشود. سطح این قطعه نیز با فناوریهای ویژهای پردازش میشود تا سرعت تشکیل استخوان و موفقیت درمان افزایش یابد.
اباتمنت
اباتمنت قطعهای است که میان فیکسچر و روکش قرار میگیرد و ارتباط این دو بخش را برقرار میکند. این قطعه علاوه بر ایجاد اتصال مکانیکی، در شکلگیری فرم طبیعی لثه و موقعیت صحیح روکش نیز نقش مهمی دارد.
نوع اباتمنت بر اساس محل قرارگیری دندان، زاویه کاشت ایمپلنت، ضخامت لثه و شرایط اکلوژن انتخاب میشود. در بسیاری از درمانهای زیبایی، از اباتمنتهای سفارشی استفاده میشود تا هماهنگی بیشتری میان روکش، لثه و دندانهای مجاور ایجاد شود.
اتصال دقیق اباتمنت به فیکسچر اهمیت زیادی دارد، زیرا کوچکترین ناهماهنگی میتواند باعث نفوذ باکتریها، شل شدن پیچ یا افزایش فشار روی سایر قطعات شود.
روکش دندان (تاج ایمپلنت)
روکش دندان آخرین بخش از اجزای ایمپلنت دندان است و تنها قسمتی محسوب میشود که در دهان قابل مشاهده است. این قطعه جایگزین تاج طبیعی دندان میشود و علاوه بر بازگرداندن زیبایی لبخند، وظیفه انجام عمل جویدن و صحبت کردن را نیز بر عهده دارد.
روکش باید از نظر شکل، اندازه، رنگ و تماس با دندانهای مقابل بهگونهای طراحی شود که هم ظاهر طبیعی داشته باشد و هم نیروهای واردشده را به شکل صحیح به پایه ایمپلنت منتقل کند. به همین دلیل، طراحی دیجیتال و ساخت دقیق روکش نقش مهمی در موفقیت نهایی درمان دارد.
اجزای دیگر ایمپلنت دندان
علاوه بر سه بخش اصلی ایمپلنت یعنی فیکسچر، اباتمنت و روکش، برخی قطعات نیز در مراحل مختلف درمان مورد استفاده قرار میگیرند. این اجزا ممکن است دائمی نباشند، اما در محافظت از ایمپلنت، شکلدهی صحیح بافت لثه و آمادهسازی شرایط برای نصب روکش نهایی نقش مهمی دارند. شناخت این قطعات به بیمار کمک میکند روند درمان را بهتر درک کند و بداند هر مرحله با چه هدفی انجام میشود.
هیلینگ اباتمنت
هیلینگ اباتمنت یا فرمدهنده لثه، قطعهای است که پس از قرارگیری فیکسچر در استخوان و طی شدن مرحله اولیه ترمیم، روی ایمپلنت قرار میگیرد. وظیفه اصلی این قطعه، کمک به شکلگیری طبیعی لثه در اطراف ایمپلنت است تا فضای مناسبی برای نصب روکش نهایی ایجاد شود.
فرم صحیح لثه در اطراف ایمپلنت علاوه بر تأثیر روی زیبایی نهایی، به حفظ سلامت بافتهای اطراف و تمیز نگه داشتن ناحیه ایمپلنت نیز کمک میکند. انتخاب اندازه و ارتفاع هیلینگ اباتمنت بر اساس عواملی مانند ضخامت لثه، محل قرارگیری ایمپلنت و طراحی روکش انجام میشود؛ به همین دلیل ممکن است این قطعه در بیماران مختلف تفاوت داشته باشد.
کاور اسکرو
کاور اسکرو یا پیچ پوشاننده، قطعهای کوچک است که برای محافظت از بخش داخلی فیکسچر در برخی روشهای درمانی استفاده میشود. این قطعه پس از قرار دادن پایه ایمپلنت روی آن بسته میشود تا از ورود بافت، بزاق، باکتریها و ذرات خارجی به فضای داخلی ایمپلنت جلوگیری کند.
در روشهای دومرحلهای کاشت ایمپلنت، کاور اسکرو تا زمان تکمیل فرآیند اتصال استخوان به ایمپلنت (Osseointegration) در جای خود باقی میماند. پس از پایان دوره ترمیم، دندانپزشک آن را خارج کرده و در صورت نیاز، هیلینگ اباتمنت را برای آمادهسازی لثه قرار میدهد.
اگرچه این قطعه معمولاً توسط بیمار دیده نمیشود، اما نقش آن در حفظ شرایط مناسب ایمپلنت و موفقیت مراحل بعدی درمان اهمیت زیادی دارد.
اجزای موقت ایمپلنت دندان
در برخی درمانهای ایمپلنت، تا زمان آماده شدن روکش دائمی از قطعات موقت استفاده میشود. این قطعات به حفظ ظاهر دندان، محافظت از ایمپلنت و آمادهسازی بافتهای اطراف کمک میکنند و پس از تکمیل درمان با قطعات دائمی جایگزین میشوند.
پیچ موقت ایمپلنت
پیچ موقت قطعهای است که برای اتصال اجزای موقت به فیکسچر استفاده میشود. این قطعه تنها در دوره درمان کاربرد دارد و پیش از نصب پروتز یا روکش دائمی، با پیچ اصلی جایگزین میشود.
روکش موقت ایمپلنت
روکش موقت تا زمان آماده شدن روکش دائمی روی ایمپلنت قرار میگیرد تا ظاهر لبخند حفظ شود و از جابهجایی دندانهای مجاور جلوگیری کند. در برخی موارد، این روکش به فرمگیری مناسب لثه نیز کمک میکند.
اجزای مینی ایمپلنت دندان
مینی ایمپلنتها نسخهای کوچکتر از ایمپلنتهای معمولی هستند و معمولاً زمانی استفاده میشوند که عرض استخوان فک محدود باشد یا هدف، تثبیت پروتزهای متحرک باشد. مهمترین تفاوت آنها با ایمپلنتهای استاندارد، طراحی سادهتر و قطر کمتر فیکسچر است.
در بسیاری از سیستمهای مینی ایمپلنت، فیکسچر و اباتمنت بهصورت یکپارچه ساخته میشوند؛ بنابراین تعداد اجزای ایمپلنت دندان در این نوع سیستم کمتر است. این طراحی باعث کاهش مراحل درمان و سادهتر شدن فرایند نصب میشود، اما در مقابل، امکان تعویض جداگانه برخی قطعات را محدود میکند.
با وجود مزایایی مانند جراحی کمتهاجمی، مدت درمان کوتاهتر و نیاز کمتر به پیوند استخوان، مینی ایمپلنت برای همه بیماران انتخاب مناسبی نیست. تصمیمگیری درباره استفاده از این سیستم باید پس از بررسی دقیق تراکم استخوان، موقعیت دندان از دسترفته، نیروهای اکلوزال و وضعیت عمومی سلامت بیمار انجام شود.
جنس اجزای ایمپلنت دندان چیست؟
یکی از مهمترین عواملی که بر دوام، استحکام و موفقیت درمان ایمپلنت تأثیر میگذارد، جنس قطعات آن است. مواد بهکاررفته در ساخت اجزای ایمپلنت باید علاوه بر مقاومت مکانیکی بالا، سازگاری زیستی مناسبی نیز داشته باشند تا بدون ایجاد واکنش نامطلوب، سالها در محیط دهان عملکرد مطلوب خود را حفظ کنند. هر قطعه از ایمپلنت با توجه به وظیفهای که بر عهده دارد، از مواد خاصی ساخته میشود تا بهترین عملکرد را از نظر استحکام، زیبایی و ماندگاری ارائه دهد.
جنس فیکسچر
فیکسچر معمولاً از تیتانیوم خالص گرید پزشکی ساخته میشود. دلیل استفاده گسترده از تیتانیوم، سازگاری زیستی بالا، مقاومت در برابر خوردگی و توانایی ایجاد پیوند مستقیم با استخوان فک است. این قطعه بهعنوان ریشه مصنوعی دندان عمل میکند و نیروهای ناشی از جویدن را به استخوان منتقل میکند؛ بنابراین کیفیت جنس و طراحی آن نقش مهمی در ایجاد ثبات اولیه و موفقیت بلندمدت ایمپلنت دارد.
در برخی سیستمهای جدید نیز از زیرکونیا استفاده میشود که بهویژه در نواحی با اهمیت زیبایی بالا، به دلیل رنگ سفید خود، گزینه مناسبی برای برخی بیماران محسوب میشود؛ هرچند تیتانیوم همچنان استاندارد طلایی در ایمپلنتولوژی است.
جنس اباتمنت
اباتمنت معمولاً از تیتانیوم گرید پزشکی یا زیرکونیا ساخته میشود. این قطعه وظیفه اتصال فیکسچر به روکش را بر عهده دارد و باید علاوه بر استحکام کافی، اتصال دقیق و پایداری میان این دو بخش ایجاد کند.
در بیشتر سیستمهای ایمپلنت، اباتمنت تیتانیومی به دلیل مقاومت بالا و دوام مناسب استفاده میشود. در نواحی قدامی که زیبایی اهمیت بیشتری دارد، ممکن است از اباتمنت زیرکونیایی استفاده شود؛ زیرا رنگ سفید آن از نمایان شدن سایه فلزی در زیر لثه جلوگیری کرده و ظاهر طبیعیتری ایجاد میکند.
در برخی موارد نیز اباتمنتهای سفارشی با فناوری CAD/CAM ساخته میشوند تا انطباق دقیقتری با شرایط دهان بیمار داشته باشند و توزیع نیرو و نتیجه زیبایی را بهبود دهند.
جنس روکش ایمپلنت
روکش آخرین بخش ایمپلنت و تنها قسمت قابل مشاهده آن است. این قطعه علاوه بر بازسازی ظاهر دندان، نیروهای جویدن را به شکل مناسب به اباتمنت و فیکسچر منتقل میکند؛ بنابراین انتخاب جنس آن باید بر اساس محل قرارگیری دندان، میزان نیروهای واردشده و نیازهای زیبایی بیمار انجام شود.
رایجترین مواد مورد استفاده برای ساخت روکش ایمپلنت عبارتاند از:
- سرامیک تمامپرسلن که بیشترین شباهت را به مینای طبیعی دندان دارد و معمولاً برای دندانهای جلویی استفاده میشود.
- زیرکونیای یکپارچه که علاوه بر زیبایی، مقاومت بسیار بالایی در برابر شکستگی دارد و برای دندانهای خلفی نیز گزینه مناسبی است.
- روکشهای پرسلن متصل به فلز (PFM) که سالها در درمانهای ایمپلنت استفاده شدهاند و همچنان در برخی شرایط بالینی کاربرد دارند.
- انتخاب نوع روکش تنها به زیبایی محدود نمیشود و عواملی مانند نحوه تماس دندانها، میزان سایش، دندانقروچه و وضعیت اکلوژن نیز در این تصمیمگیری نقش دارند.
جنس هیلینگ اباتمنت و کاور اسکرو
هیلینگ اباتمنت و کاور اسکرو معمولاً از همان آلیاژ تیتانیوم پزشکی ساخته میشوند که در فیکسچر بهکار میرود. این قطعات اگرچه بیشتر در مراحل درمان استفاده میشوند، اما نقش مهمی در محافظت از ایمپلنت، حفظ سلامت بافت لثه و آمادهسازی شرایط برای نصب روکش نهایی دارند. استفاده از مواد باکیفیت در ساخت آنها به کاهش خطر خوردگی، حفظ سازگاری زیستی و افزایش موفقیت مراحل بعدی درمان کمک میکند.
تفاوت اجزای ایمپلنت یکتکه و دوتکه
ایمپلنتها از نظر ساختار به دو گروه اصلی یکتکه و دوتکه تقسیم میشوند که هرکدام ویژگیهای خاص خود را دارند.
در ایمپلنتهای یکتکه، فیکسچر و اباتمنت بهصورت یکپارچه ساخته شدهاند و پس از کاشت، امکان تعویض اباتمنت وجود ندارد. این طراحی باعث کاهش تعداد قطعات و حذف محل اتصال بین آنها میشود، اما انعطاف درمان را نیز محدود میکند.
در مقابل، ایمپلنتهای دوتکه از یک فیکسچر و یک اباتمنت مجزا تشکیل شدهاند. این ساختار امکان انتخاب اباتمنتهای مختلف، اصلاح زاویه پروتز، تعویض قطعات در صورت نیاز و مدیریت بهتر درمانهای پیچیده را فراهم میکند. به همین دلیل، امروزه بیشتر سیستمهای ایمپلنت معتبر دنیا از طراحی دوتکه استفاده میکنند.
چرا کیفیت اجزای ایمپلنت دندان مهم است؟
کیفیت مواد اولیه، دقت طراحی و فناوری ساخت، تأثیر مستقیمی بر عملکرد و دوام اجزای ایمپلنت دندان دارد. حتی در صورت انجام صحیح جراحی، استفاده از قطعات غیراستاندارد میتواند احتمال مشکلاتی مانند شل شدن اتصالات، شکستگی قطعات یا کاهش پایداری درمان را افزایش دهد.
در سیستمهای معتبر ایمپلنت، فیکسچر، اباتمنت و سایر قطعات با دقت بالا طراحی و ساخته میشوند تا اتصال میان اجزا پایدار باشد، نیروهای جویدن به شکل مناسب توزیع شوند و فشار کمتری به استخوان و بافتهای اطراف وارد شود. طبق شواهد علمی منتشرشده توسط ITI و EAO، استفاده از سیستمهای استاندارد ایمپلنت میتواند به کاهش عوارض مکانیکی و افزایش موفقیت بلندمدت درمان کمک کند.
✦ نقل و قول ITI
“Based on 7 cohort studies with 5 years of follow-up and 4 studies with 10 years of follow-up, the incidence of implant fracture was 0.4% after 5 years and 1.8% after 10 years.
The incidence of connection- related complications (screw loosening or fracture) was 7.3% (5 years).”
ترجمه تخصصی: بر اساس ۷ مطالعهی همگروهی با ۵ سال پیگیری و ۴ مطالعه با ۱۰ سال پیگیری، میزان شکستگی ایمپلنت پس از ۵ سال ۰.۴٪ و پس از ۱۰ سال ۱.۸٪ بود.
میزان عوارض مرتبط با شل شدن پیچ یا شکستگی اتصالات ایمپلنت ۷.۳٪ در عرض ۵ سال بود.
عوامل تأثیرگذار بر طول عمر اجزای ایمپلنت
طول عمر اجزا ایمپلنت دندان تنها به کیفیت برند یا مهارت دندانپزشک وابسته نیست. ماندگاری این قطعات نتیجه مجموعهای از عوامل بیولوژیکی، مکانیکی و مراقبتی است که از زمان برنامهریزی درمان تا سالها پس از نصب روکش ادامه پیدا میکند. هرچه این عوامل بهتر کنترل شوند، احتمال حفظ عملکرد ایمپلنت در بلندمدت افزایش خواهد یافت.
- جنس مواد: کیفیت مواد اولیه تأثیر مستقیمی بر دوام قطعات ایمپلنت دارد. تیتانیوم گرید پزشکی و زیرکونیای باکیفیت به دلیل مقاومت بالا، سازگاری زیستی مناسب و دوام مطلوب، در ساخت اجزای ایمپلنت استفاده میشوند. قطعات غیراستاندارد میتوانند احتمال مشکلات مکانیکی و کاهش پایداری اتصال را افزایش دهند.
- طراحی و ساخت اجزا: دقت طراحی فیکسچر، نوع اتصال اباتمنت و کیفیت ساخت روکش، نقش مهمی در عملکرد مجموعه ایمپلنت دارد. انطباق دقیق قطعات باعث کاهش لقی، بهبود انتقال نیرو و افزایش پایداری اتصال میان اجزا میشود.
- نحوه قرارگیری و اتصال قطعات: حتی قطعات باکیفیت نیز در صورت نصب نادرست نمیتوانند عملکرد مطلوبی داشته باشند. انتخاب صحیح اباتمنت، تنظیم مناسب روکش و اتصال دقیق قطعات، به کاهش فشارهای اضافی و جلوگیری از مشکلاتی مانند شل شدن پیچها کمک میکند.
- رعایت بهداشت و مراقبت از ایمپلنت: حفظ سلامت اطراف ایمپلنت برای عملکرد طولانیمدت اجزا ضروری است. تجمع پلاک میتواند باعث التهاب بافتهای اطراف ایمپلنت شود و روی پایداری درمان تأثیر بگذارد.
علل شکست اجزای ایمپلنت دندان چیست؟
با وجود اینکه ایمپلنت دندان یکی از موفقترین درمانهای دندانپزشکی محسوب میشود، اما مانند هر درمان دیگری ممکن است در برخی شرایط دچار مشکلات مکانیکی یا بیولوژیکی شود. شناخت این عوامل به حفظ عملکرد اجزای ایمپلنت و مراجعه بهموقع در صورت بروز مشکل کمک میکند.
شل شدن پیچ و اتصالات ایمپلنت
شل شدن پیچ اتصال بین فیکسچر و اباتمنت یکی از شایعترین مشکلات مکانیکی ایمپلنت است. این مشکل ممکن است با علائمی مانند احساس لق شدن روکش یا ایجاد صدا هنگام جویدن مشاهده شود. در بسیاری از موارد، مراجعه بهموقع به دندانپزشک باعث رفع مشکل بدون آسیب به سایر قطعات میشود. اما بیتوجهی به آن میتواند فشار بیشتری به اباتمنت و سایر اجزای ایمپلنت وارد کند.
شکستگی اباتمنت
اباتمنت به دلیل قرار گرفتن در محل اتصال فیکسچر و روکش، تحت فشارهای مداوم ناشی از جویدن قرار دارد. انتخاب نامناسب قطعه، کیفیت پایین مواد یا تنظیم نادرست نیروهای واردشده میتواند احتمال ترک یا شکستگی اباتمنت را افزایش دهد.
شکستگی یا آسیب روکش ایمپلنت
روکش ایمپلنت ممکن است در اثر ضربه، دندانقروچه یا وارد شدن نیروهای غیرطبیعی دچار لبپریدگی یا شکستگی شود. انتخاب جنس مناسب روکش، طراحی صحیح سطح جونده و تنظیم درست تماس دندانها نقش مهمی در کاهش این مشکل دارد.
شکستگی فیکسچر
شکستگی فیکسچر از عوارض نادر اما جدی ایمپلنت محسوب میشود. این مشکل معمولاً در اثر وارد شدن فشارهای بیش از حد طولانیمدت، کاهش حمایت استخوانی، دندانقروچه شدید یا استفاده از قطعات غیراستاندارد ایجاد میشود.
عدم پیوند ایمپلنت با استخوان فک
عدم تشکیل اتصال مناسب بین فیکسچر و استخوان فک (Osseointegration) یکی از مهمترین دلایل شکست زودهنگام ایمپلنت است. عواملی مانند کیفیت پایین استخوان، عفونت، فشار زودهنگام روی ایمپلنت، مصرف دخانیات یا برخی شرایط پزشکی میتوانند در ایجاد این مشکل نقش داشته باشند.
در صورت نبود پیوند مناسب با استخوان، فیکسچر ثبات کافی نخواهد داشت و ادامه مراحل درمان با مشکل مواجه میشود.
شناخت اجزا ایمپلنت دندان، اولین گام برای انتخابی آگاهانه
شناخت اجزای ایمپلنت دندان به شما کمک میکند هنگام انتخاب سیستم ایمپلنت، بررسی کیفیت قطعات و تصمیمگیری درباره روند درمان، آگاهی بیشتری داشته باشید. در کلینیک دندانپزشکی مدرن، شرایط هر بیمار بهصورت دقیق بررسی میشود تا مناسبترین روش درمانی بر اساس وضعیت استخوان فک، سلامت لثه و نیازهای فردی پیشنهاد شود. اگر درباره انتخاب نوع ایمپلنت یا مراحل درمان سؤال دارید، میتوانید برای دریافت مشاوره تخصصی و بررسی شرایط خود با تیم کلینیک دندانپزشکی مدرن در ارتباط باشید.
اگه چند سال بعد پیچ ایمپلنت شل بشه، باید کل ایمپلنت رو عوض کرد یا فقط همون پیچ و قطعه بالاش درست میشه؟
سلام وقت بخیر. اگر فیکسچر شل شده باشد باید خارج شود و ایمپلنت مجدد انجام شود.
برای ایمپلنت دندون جلو، اون قطعه فلزی زیر روکش بعدا از کنار لثه معلوم نمیشه؟ نوع سفیدش بهتره یا فرقی نداره؟
سلام وقت بخیر. اگر روکش شما درست و اصولی ساخته باشد خیر معلوم نمیشود و روکش زیرکونیا و تمام سرامیک قطعا بهتر از روکش های PSM برای دندان های جلو میباشد.